coś dla mnie, kartka prosto z miasta czarownic Salem :) pomnik nie przedstawia zadnego słynnego czarodzieja, tylko fundatora widocznego na kartce muzeum. a niebo jest brokatowe, czego nie widać na załączonym obrazku :)
moje konto chyba zacięlo się na Finlandii, to już chyba czwarta kartka z tego kraju pod rząd. tym razem sikorka namalowana przez Kimmo Palikko. i ptaszkowy znaczek do kompletu: (proszę zwrócić uwagę na fińskie jabłka w tle :P)
kartka od Stephanie, dziewczyny, do której wysłałam swoją pierwsza oficjalną kartkę :) kartka zrobiona ze zdjęcia własnoręcznie przez nią zrobionego. przedstawia zeszłoroczny festiwal sztuki Burning Man, który odbywa się na pustyni.
moja wygrana w loterii :) na kartce modernistyczne zespoły mieszkaniowe Berlina, w lipcu 2008 wpisane na listę UNESCO. a konkretnie drzwi tych budynków :) a na znaczku uniwersytet w Leipzig (<= jedno z niewielu niemieckich słów, których brzmienie mi sie podoba).
i trochę historii: Głównymi planistami berlińskich osiedli byli niemieccy architekci przedwojennego modernizmu Bruno Taut i Martin Wagner, z którymi współpracowali również inni budowniczowie, m.in. Hans Scharoun i Walter Gropius. Nowe osiedla w dzielnicach Bohnsdorf, Britz, Charlottenburg, Prenzlauer Berg, Reinickendorf i Wedding stały się przykładem dla rozwiązań architektonicznych budownictwa socjalnego w okresie międzywojennym.
Jako pierwsze powstało miasto-ogród Falkenberg (niem. Gartenstadt Falkenberg) projektu Bruno Tauta, oferujące 128 mieszkań (1913–1916). Zespół składa się z jedno- i dwupiętrowych domów różniących się wielkością i proporcjami. Domy odznaczają się kolorowymi elewacjami o kontrastujących barwach.
W latach 1924–1930 Taut zainspirowany funkcjonalną architekturą holenderską (Jakobusa Ouda) zbudował osiedle Schillerpark. Zespół składa się z dwupiętrowych domów (300 mieszkań) o ścianach z czerwonej palonej cegły ze wstawkami wokół okien i balkonów z cegły pomalowanej na biało.
W latach 1925–1930 powstał duży kompleks mieszkaniowy na blisko dwa tysiące mieszkań – wielki zespół mieszkaniowy Britz (zwany też Osiedlem Podkowy), zaprojektowany wspólnie przez Tauta i Martina Wagnera. W centrum osiedla znajduje się półkolisty staw otoczony wielorodzinnym budynkiem na planie podkowy.
Pod koniec lat 20. Taut zaprojektował duże osiedle niskich, trzy-, czteropiętrowych bloków na 1500 mieszkań (miasto-sypialnię) – osiedle im. Carla Legiena (niem. Wohnstadt Carl Legien).
Na przełomie lat 20. i 30. miasto sfinansowało za sumę 15 milionów marek budowę kolejnych dwóch osiedli na około 2600 mieszkań: Białego Miasta (niem. Weisse Stadt) i wielkiego zespołu mieszkaniowego Siemensstadt (niem. Grossiedlung Siemensstadt).